หวัดดีจ้า

ดู เหมือนจะอัพเดท ไดอารี่ อาทิตย์ละครั้ง 

เลือกแหล่งฝึกแล้วคร๊าาา

 

เภสัชกรรมผู้ป่วยนอก ; โรงพยาบาลมหาสารคาม

อายุรศาสตร์ ; โรงพยาบาลมหาสารคาม

ควบคุมการบริโภคยาสูบ ; ร้านเรือนยา

เภสัชกรรมชุมชน ; ร้านยาส่งเสริมเภสัช ตลาดสี่มุมเมือง อิอิ อยู่ใกล้ ที่ร๊ากก

สารสนเทศด้านยา ; โรงพยาบาลราชวิถี

งานเคมีบำบัด ; โรงพยาบาลราชวิถี 

 

ฝึก ที่ละ เดือนครึ่ง รวมๆ แล้วก็เกือบปี

ใกล้ การเป็นเภสัชกรอีกนิดนึงละ

อดทนไว้ๆๆ เดี๋ยวก็จะได้เป็นแล้ว อดทนๆ 

 

ยะฮู้ๆ ได้ สมดังใจ แต่.. ยังไงก็ต้องไปฝึกอิสานตั้ง 3 เดือน 

เอาหน่อย..จะได้รู้ว่า ที่นุ้นเป็นยังไง

 

อากาศ ก็ยังร้อนเหมือนเดิม,,ไม่เห็นจะหนาวเลย

เพิ่งมีมะวานที่ฝนตก อากาศเริ่มเย็น แต่ก้อไม่มาก,,

 

ช่วงนี้ เวิ่นเว้อ กับการทำ senior project

ทำ lab อย่างเดียวเลย วันนี้ก็เพิ่งไปทำมา,,

เหนื่อย,,แต่ก้อ หนุกดี ^^

 

ที่รัก.. ทำงานวุ่นๆเหมือนเคย

เข้าเวร ฝากขัง สอบปากคำ ตามเคย

จะงอแงให้มาหาที่พิดโลกซะหน่อย

แต่ดูท่าจะไม่ได้ เหงา อ่ะ

แต่ก้อโทรคุยกันทู้กกกก วัน

อิอิ

 

ชีวิตช่วงนี้มีความสุขดีแล้วคะ ไม่ต้องคิดไรมาก

ชิลล์ๆ ไปเรื่อยๆ

 

positive thinking กันนะคะ แล้วจะมีความสุข 

 

นานๆ อัพไดอารี่ที

โอ๊ะ โอ...

เริ่มเลยละกันนะคะ

อาทิตย์ที่แล้ว วันพุธ ตอนเย็นๆ นั่งรถไปกทม.

ไปหา ที่รัก ตอนขึ้นที่พิษณุโลก ก็ยังไม่มีอะไร

พอมาถึง บขส. นครสวรรค์ มี ช-ญ คู่ นึง ขึ้นมาคะ

ดู เหมือนผู้ชายจะเมาด้วย แล้วก้อเอา spy ขึ้นมาบนรถอีกต่างหาก 

มัน วุ่นตรงที่ ชายคนนั้นเริ่มสวดมนต์เสียงดัง เรียกสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ ให้มาที่รถทัวร์!!

โอ้ว..น่ากลัวมาก ผู้ชายเมาเหล้า + สวดมนต์เสียงดังๆ

จากนั้น พนักงาน ก้อเข้ามาพูดกะเค้าว่า ห้ามดื่ม alc ในรถโดยสารนะคะ

เค้าไม่ฟังค่ะ เหตุการณ์ตึงเครียด!! ... พนักงานขับรถ ก้อ มาพูดอีก

กว่าจะสงบ..เล่นเอาใจหายใจคว่ำ

ยังคะ ยังไม่หมด การเดินทางครั้งนี้ extreme มากกกก

คุณป้า ที่นั่งข้างๆ เมษ์ เกิดปวดเข่าขึ้นมา

จากนั้น..แกก้อเอายานวดขึ้นมา นวดๆๆๆ

โอ้ววว นึกถึงกลิ่น counter pain ในรถทัวร์ !!!!

มัน แรง มากกก เวียนหัวด้วย อาจจะเพราะเมษ์ไม่ชอบกลิ่นยาดม ยาหม่อง อยู่แล้วด้วย

อิชั้นพะอึด พะอม ตลอดทางเลย เส้าใจจริงๆ --'

 

กว่าจะถึง รังสิต เกือบๆ เที่ยงคืนอ่า

ที่รัก จะออกมารับ ที่รังสิต

พอโทรไปบอก ก้อ ออกมารับเลย ขับออกมาคนเดียว

อิชั้นก้อนั่งรอที่ป้ายรถเมล์ แต่...มี ผช กลุ่ม ใหญ่ๆ กลุ่มนึง

นั่งกินเหล้าอยู่หน้า เมเจอร์ เสียงดังอีกแล้วคะท่าผู้ชม

โอ้ว ณ ที่นั้นตอนกลางคืน น่ากลัวมากอ่ะ

เสื่อมเหลือเกิน...คิดในใจ ทำไมวันนี้ซวยจังว่ะ!! 

นึกถึงคำแม่สอน..ถ้าอยู่ในที่ที่ไม่ปลอดภัยให้รีบๆ ออกไป

ก้อ เลย วิ่งๆๆ หอบกระเป๋า เข้าไปใน 7-eleven เนื่องจากกลัวว่าอาจเกิดภัยกะตัวเอง

รอๆๆ ซักพัก ที่รัก ก็ โทรมาบอกว่าอยู่หน้าเซเว่นแล้ว  โอ้วววววววว โล่ง!!!!

กลับถึงแฟลตอย่างปลอดภัย 

 

ไปอยู่ กทม. กะ ที่รัก มีความสุข ที่สุดเลย อิอิ

ที่รัก น่ารักมากกกๆ

พอถึงวันเสาร์ ที่รัก ก้อขับรถ มาส่งที่พิษณุโลก

บ่ายๆวันอาทิตย์ ที่รัก ก้อ ขับรถกลับบ้านที่พิจิตร ก่อนจะ กลับ กทม.ในวันจันทร์ 

อยากเจอ ที่รักอีกจังเลย

แต่ที่รักต้องทำสำนวน, สอบพยาน, ทำเรื่องฝากขังอีก T-T เฮ้ยย อดเจอกานเยยอ่ะ

แต่เราก็โทรคุยกันทุกวันนะคะ อิอิ 

 

 

โลกหมุนด้วยความรักจริงๆค่ะทุกท่าน!!! 

 

...เมษ์มีเรื่องเล่า


แค่อยากจะพูดถึง..ผู้ชายคนหนึ่งที่จะเป็นจุดหมายในชีวิตของเมษ์
เราสองคนรู้จักกัน ตอนเบิร์ดเรียนโรงเรียนนายร้อยตำรวจปีสุดท้ายกำลังฝึกงานที่สน.สำราญราษฎร์

และเมษ์เรียนอยู่ปี 4 .. เราอยู่กันคนละที่..อยู่กันคนละภาค..
แต่เราก็ยังรู้จัก ยังเป็นเพื่อนกันได้..
ทุกๆครั้งที่ว่างเบิร์ดจะโทรมาหาเมษ์
ทุกๆ ครั้งที่เบิร์ดเข้าเวร จะ online msn คุยกันกับเมษ์

เราคุยกันทุกวัน..จนเราเริ่มคิดถึงกัน...

 

 

ช่วงปลายปี '51 เราได้เจอกัน
ก่อนเบิร์ดกลับ มันเป็นช่วงเวลาที่เมษ์รู้สึกว่าคิดถึงเบิร์ดมากเหลือเกิน

เมษ์ไปส่งเบิร์ดที่ ที่รอรถ ใน มอ
หลังจากนั้นอีก 1 สัปดาห์ เบิร์ดก็มาหาเมษ์อีกที่พิษณุโลก

มันเป็นช่วงสิ้นปี แน่นอนว่าหาตั๋วรถขึ้นเหนือไม่ได้ แต่เบิร์ดก้อมาหาเมษ์โดนยืนในรถไฟ(ฟรี)มา

คืน วันที่ 29 ธันวาคม 2551...เราก็ตกลงเป็นแฟนกัน

มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เบิร์ดทำให้เมษ์ร้องไห้

หลังจากที่เมษ์กลับมาจากเรียน ในวันวาเลนไทน์ 

เมษ์ก็พบกับ ดอกกุหลาบหลายๆดอก รูปวาดการ์ตูนของเราสองคนอยู่ในกรอบ

ตั้งอยู่กับหมีสีขาวตัวใหญ่ที่สุดเท่าที่เมษ์เคยมี  กับรอยยิ้มอายๆของผู้ชายหน้าตาซื่อ คนนึง

เมษ์ประทับใจมากๆเลยนะคะ

ไม่รู้ว่าจะตอบแทนความรู้สึกดีๆ ที่เบิร์ดมอบให้มาได้อย่างไร



...เมษ์รู้ว่าเบิร์ดไม่ค่อยชอบบอกรักเป็นคำพูดทุกๆวัน

แต่สิ่งที่เบิร์ดทำให้เมษ์ทุกอย่าง มันทำให้เมษ์รู้ว่าเบิร์ดรักเมษ์มาก แค่นี้ก็พอแล้วคะ

 

 
ไม่ว่าจะไปที่ไหนเราจะไปด้วยกันเสมอ..
เบิร์ดเป็นคนแรกที่พาเมษ์ซ้อนมอ'ไซด์ ในกทม. ซึ่งตอนแรกมันก็ดูน่ากลัว =.=

กับการที่ต้องมานั่งลุ้นว่าเราจะปลอดภัยไหม แต่หลังๆเริ่มชอบ

เพราะมันทำให้เราได้อยู่ใกล้ๆกันและได้ จับพุงเบิร์ดด้วย


เมษ์ชอบซื้อเครื่องสำอาง รองเท้า กระเป๋า เบิร์ดก็บ่น
แต่เมษ์ก็ยังซื้อ แถมเบิร์ดยังหาเงินมาซื้อให้ด้วยขอบคุณนะคะ

 

เบิร์ดสอนให้เมษ์รู้จักคุณค่าของเงิน รู้จักการเก็บออม

จนตอนนี้เราสองคนช่วยกันหยอดกระปุกออมสินอันใหญ่ๆ จนเต็ม ได้สองกระปุกแล้ว

ใครจะเชื่อว่าเราสองคนมีเงินเก็บ เป็นหมื่น!!!

 

ที่ผ่านมา..เมษ์อาจจะทำอะไรไม่น่ารักเท่าไหร่ เมษ์ขอโทษ กับสิ่งที่เมษ์ทำไม่ดี

แต่อยากให้รู้ว่าบางอย่างก็ไม่ได้ตั้งใจ อาจจะพูดคำเดิมๆ ว่า ”สัญญาว่าจะไม่ทำอีกแล้ว”

แต่บางทีก็ลืมตัว อยากจะให้เบิร์ด อดทนและให้อภัยเมษ์หน่อยนะคะ

 

เบิร์ดเป็นเหมือนหนังสือที่เมษ์อยากจะอ่าน อยากจะเรียนรู้ไปตลอดชีวิต
เนื้อหา..จะติดอยู่ในความทรงจำ..ตลอดไป...ไม่มีวันเบื่อ..ไม่มีวันลืม..

 

ใกล้ถึงวันครบรอบ 1 ปี ที่เราคบกัน

 

เมษ์ขอบคุณที่เบิร์ดอยู่เคียงข้างเมษ์มาตลอด
ไม่ใช่แค่ความรักที่เมษ์มีให้เบิร์ดนะ
แต่มันคือความซาบซึ้งใจ และความรู้สึกดีๆที่มากกว่าแค่ความรัก
เพราะเบิร์ดก็ทำอะไรเพื่อเมษ์มากมายเหลือเกิน

ขอบคุณที่ทนคนขี้บ่นคนนี้ได้
ขอบคุณที่ทนความเอาแต่ใจของคนนี้ได้
ขอบคุณที่ไม่เคยทิ้งให้เมษ์สู้กับปัญหาคนเดียว

จนทำให้เรามีวันนี้

ความรักดีๆ ทำให้ชีวิตเรามีแต่เรื่องดีๆ
เบิร์ดสร้างความรักดีๆ ให้กับเมษ์
และเมษ์ก็จะสร้างความรักดีๆ ให้กับเบิร์ดเหมือนกัน

กว่าจะถึงวันนี้ น้ำตาของเมษ์ก็หมดไปเป็นโอ่งได้
แต่ว่า ผ่านมาจนถึงวันนี้ เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม และความสุขของเมษ์ก็มากมายเหมือนกันนะ

ทุกคนย่อมมีส่วนที่เห็นแก่ตัว มันเป็นเรื่องธรรมดา
เพราะทุกคนมีพื้นที่ส่วนตัว

ดีใจ ที่เมษ์และเบิร์ดสามารถแชร์พื้นที่ส่วนตัวของกันและกันได้


ขอบคุณนะคะที่ทำให้มีวันดีๆวันนี้ค่ะ 
^^

 

 

*รักเบิร์ดมาก ที่สุด

edit @ 13 Nov 2009 20:58:07 by blue_chitchat

>> ภาพ ณ น้ำตกแก่งโสภา พิษณุโลก หลายเดือนมาแระ<<
 31-10-09
 เช้าๆ วันเสาร์แบบนี้ ตื่นมาก้อ ทำความสะอาดห้องนิดหน่อย
กวาดๆ ถูๆ ให้ดูงามตา จากนั้น ลงไปกินข้าว
กะเพราซี่โครงหมู+ตับ 25 บาท ถูกมากๆ
เงินเหลือ กินแตงโม อีก 1 ชิ้น ตอนนี้อิ่มแปล้เลย
มะคืน ประมาณ สี่ทุ่มกว่าๆ
เบิร์ดโทรมาหา บอกว่า อยู่ รพ.สายไหม !!
เมษ์ก้อตกใจว่าเป็นอะไรถึงไปอยู่ รพ.
มารู้ความจริงว่า โดน ตะขาบกัด ที่เท้า โอ้วโห..ปวดมากๆ
ตอนที่โทรมากำลังรอ หมอ อยู่ หมอยังไม่มา --'
กลับมาแฟลต เที่ยงคืนแหนะ ดีนะที่ พี่จอย ไปด้วย
เป็นห่วงๆๆ เพราะตอนกลางคืนต้องปวดแน่ๆ
เบิร์ด ดูแลตัวเองดีๆ ซิคะ เมษ์ไม่ได้ไปดูแลต้องดูแลตัวเองน๊ารู้ไหม
....
อยากไปหาเบิร์ด ที่ กทม. จังเลย
อยากกิน เค้กมะพร้าวอ่อน ที่ร้าน เอสเอสเบเกอรี่ แถวๆสายไหม 
แต่ว่า..จันทร์นี้ก้อจะเปิดเทอมแล้ว
ต้องดู ว่า เสาร์-อาทิตย์ ที่จะถึงนี้ จะว่างไหม
อดทนๆ ตอนนี้ ปี 5 เทอม 2 แล้ว
เด๋วปี 6 จะไปฝึกงานใกล้ๆ จะได้ ไปหาได้บ่อยๆ
ตั้งแต่เบิร์ด ทำงานที่ สน.สายไหม เป็นตำรวจ แบบเต็มตัว
ก้อดูวุ่นวายๆ ไม่ค่อยมีเวลาว่าง
เด๋ว เมษ์ เรียนจบ จะให้เบิร์ด มาเฝ้าร้านยา
แล้วก้อ ลาออกตำรวจมาอยู่ร้านยากะเมษ์ดีไหม
อิอิ
PS. เพิ่งมาเขียนไดอารี่ ที่นี้ครั้งแรก ยังไม่ค่อยมีเพื่อน เลย มาเป็นเพื่อนกันหน่อยนะคะ

คิดถึง มากกกกก *

posted on 30 Oct 2009 18:05 by bluechitchat
ก็แค่ ผญ งี่เง่า

แล้วก็คิดมากไปเรื่อยๆ ๆ



บางครั้งต้องทำอะไรคนเดียวบ่อยๆ

การมีเธอมาอยู่ข้างๆ มันทำให้ฉันตอนนี้ 'อยู่คนเดียวไม่ได้'

ช่วงเวลาที่เราไม่ได้เจอกัน กลายเป็นว่า ฉันเหงาเกินไป!





แค่คิดถึงมากไป เท่านั้นเอง ง

.

.

.

ขอบคุณที่รักกัน

ฉัน และ เธอ



รักกัน'






เรื่องของเรา มันอาจไม่คงอยู่ตลอดไป

แต่ฉันสัญญา ว่าทุกวันที่มีเธออยู่



ฉันจะรักเธอให้มากที่สุด

แค่เรายืนอยู่ข้างๆ กัน แค่ปัจจุบัน แค่นั้นก็พอ :)

สอบ comprehensive

posted on 29 Oct 2009 19:42 by bluechitchat

เหลืออีก 1 วันกะการสอบ OSPE

เหนื่อย...มากกก

ขอให้ผ่านพ้นไปด้วยดี สาธุ (-/\-) 

อดทนไว้,, อดทนไว้ ,, เดี๋ยวก้อจะได้เป็นเภสัชกรแล้ววว!!! 

 

ส่วน.. ที่รัก ก้องานเยอะ ทำสำนวนยังไม่ผ่าน

ต้องเอามาแก้อีก สู้ๆ นะที่รัก

เรา ต้องเป็นกำลังให้กันนะคะ 

 

เบิร์ด เมษ์รักเบิร์ดนะ รักที่สุดเลย 

my new diary* แนะนำด้วยนะคะ

posted on 29 Oct 2009 00:26 by bluechitchat

วันนี้เป็นวันแรก ที่ได้เข้ามาเขียนไดอารี่ ที่ exteen

ก็ ยัง งงๆ  อยู่เลย

แต่ยังไง จะพยายามเข้ามาอัพบ่อยๆ นะคะ